Irak'ta İki On Yıllık Askeri Varlığın Sonu

İki aşamalı bir askeri angajmanın ardından Washington yönetimi, Irak'taki son üslerini de boşaltmaya hazırlanıyor. 2003 yılında Saddam Hüseyin rejimini devirmek amacıyla başlatılan askeri operasyonla başlayan süreç, milyarlarca dolarlık harcamaya ve binlerce Amerikan askerinin hayatını kaybetmesine sahne oldu. 2011'deki geçici çekilmenin ardından, IŞİD terör örgütünün 2014'teki bölgesel tehditleri nedeniyle ülkeye yeniden dönen koalisyon güçleri, uzun yıllar boyunca terörle mücadele operasyonlarının omurgasını oluşturdu. Bugün gelinen noktada, planlanan bu tasfiye, sadece bir askeri üs değişimi değil, aynı zamanda Mezopotamya havzasındaki güç dengelerini kökten sarsacak jeopolitik bir kırılma anı olarak kayda geçiyor.

Jeopolitik Boşluk ve Tahran'ın Stratejik Kazanımları

Amerikan askeri varlığının ortadan kalkması, sahadaki tüm aktörler tarafından farklı şekillerde okunuyor. İran destekli silahlı gruplar ve Şii milis yapılanmaları bu çekilmeyi 'tarihi bir zafer' olarak nitelendirirken, Tahran yönetimi için stratejik bir denge unsurunun ortadan kalktığına işaret ediyor. Geçmişte ABD ve İran arasında hassas bir denge politikası izlemek zorunda kalan Bağdat yönetimi, şimdi tamamen kendi kendine yeterli bir savunma mekanizması kurmak zorunda. Ancak ülkenin kuzeyinden güneyine uzanan geniş hatta, yerel güvenlik güçlerinin henüz tam anlamıyla koalisyon desteği olmadan istikrarı koruyamayacağına dair endişeler, savunma kulislerinde yüksek sesle dile getiriliyor. Özellikle Sünni aşiret liderleri ve askeri analistler, bu ani çekilmenin yaratacağı vakumun doldurulamaması durumunda, güvenlik zafiyetlerinin hızla tırmanabileceği konusunda uyarılarda bulunuyor.

Sonuç ve Gelecek Perspektifi

Amerikan güçlerinin Irak'tan çekilişi, Ortadoğu'daki askeri yapılanmada yeni bir dönemin kapılarını aralıyor. Bir tarafta Tahran'ın bölgedeki direniş ekseni üzerinden artan tesiri, diğer tarafta ise radikal unsurların olası geri dönüş senaryoları, Irak'ın gelecekteki güvenliğini belirsizliğe sürüklüyor. Bağdat'ın ulusal egemenliğini tam anlamıyla tesis edebilmesi ve dış müdahalelere kapı aralamayan profesyonel bir ordu yapısına kavuşabilmesi, önümüzdeki dönemin en kritik sınavı olacak. Washington'ın bölgeden çekilme hamlesi, sadece ikili ilişkilerde değil, tüm Körfez ve Orta Doğu güvenlik mimarisinde uzun yıllar boyunca hissedilecek kalıcı artçı şoklar bırakmaya aday.